Op veler verzoek heb ik een aantal foto's in het fotoalbum gezet in de map week 1.

Je moet deze een aantal keren aanklikken om te openen. Ik zal binnenkort nog meer foto's plaatsen.

We zijn weer thuis.

Na een lange reis met nog even een stress momentje zijn we weer veilig en wel waar we horen.

We hadden in Cincinatti een overstap waar we drie kwartier voor hadden.

Totdat we met ongeveer een uur vertraging vanaf LA vertrokken.

Uiteindelijk landden we 20 minuten voordat het vliegtuig naar Schiphol zou vertrekken, en had de piloot al doorgegeven dat er nog een paar hollanders mee wilden. Ze hebben toen netjes op ons gewacht en uiteindelijk zijn we nog redelijk op tijd weer vertrokken. Een lange reis, weinig tot geen slaap, nu dus de dag vol maken en daarna....... niet het zwembad of het bubbelbad in, maar lekker in ons eigen bed!!.

Het is nu definitief voorbij, de laatste rose is opgedronken, de laatste keer in het bubbelbad gezeten, we gaan naar huis.

Morgen ochtend om 5:30 gaat de wekker, om 11: 30 vliegen we en vrijdagochtend om 9:45 landen we op Schiphol.

Nog een paar uurtjes slapen (moet lukken met al die drank die nog op moest).

Maar gelukkig hebben we de foto's nog.

 

Een van de laatste dingen die we nog wilden doen was de kabelbaan naar boven.

Dus vandaag op pad en in de auto richting het vertrekpunt.

Daar aangekomen, althans een kilometer ofzo ervoor.....weg afgesloten.

Hadden we eerder al een boot die niet vaarde, een winkel die weg was, deze keer een kabelbaan die niet kabelt: onderhoud, heropening 9 okt.

Jammer helaas, maar dan zijn we alweer thuis.

Dus maar weer het zwembad in wat een vrij rottig alternatief is.

Morgen nog even naar de outlet voor wat laatste dingetjes en dan is het woensdag alweer tijd om de koffers te pakken.

Dus we genieten nog twee dagen van het lekkere zwembad, de jacuzzi en alles om ons heen voordat we de drukte van alledag weer ingaan.

We hebben donderdag en vrijdag nog een aardig reisje voor de boeg, dus rusten we nog maar even verder uit. (erg lastig hier)

 

Gisteren zijn we een stukje gaan rijden.

De bedoeling was eerst om naar San Diego te gaan, maar dat bleek toch iets te ver om in een dag te doen, en dan ook nog wat te bekijken daar.

Dus zijn we in de auto gestapt en in ieder geval in zuidelijke richting gegaan.

Zomaar een weg ingeslagen die ons wel leuk leek, en jawel daar waren ze weer...de bergen.

Was het vorige week oon kronkelweg naar boven, deze was nog veel kronkeligererderder.

Als een ware coureur heeft Diana ons naar boven gebracht, en het volgende zijn we tegengekomen (althans daar leek het op in onze verbeelding): eerst de duinen richting hoek van holland, daarna de bossen in brabant en vervolgens kwamen we in een "dal" terecht waar een aantal ranches (als je het zo schrijft) lagen.

Dat zijn niet van die paardestallen zoals bij ons, maar heeele grote velden met heel veel witte hekken en een paar paarden.

Daarvandaan zijn we doorgereden naar het Anza-Borrego Desert State Park, een hele mond vol, maar de moeite van het uitspreken waard.

Midden tussen de bergen ligt een onwijs groot vlak dal met de "stad" Borrego Springs. Dit dal zijn we doorgereden, waarbij de cruisecontrol ongeveer een half uur op de pompiedom stand (leggen we thuis wel uit) heeft gestaan.

Aan het eind van dit dal reden we plotseling onaangekondigd door een canyon heen waar we in de hitte van het uitzicht hebben genoten om vervolgens weer snel de met airco uitgeruste auto in te stappen.

Doorgereden naar het Salton Lake waar het zicht helaas niet al te helder was.

Oorspronkelijk was dit geen meer, maar in 1905 heeft een of andere knurft een berekeningsfoutje gemaakt, waardoor er een dam doorbrak en de Colorado rivier een heel groot plasje achterliet. (kan iedereen overkomen toch?)

Na deze dag in de auto rondgereden te hebben, besloten we om vandaag maar weer eens een rust/boodschappendag in te lassen. Dat is ook deze keer weer gelukt.

Na gisteren een rust/boodschappendag gehouden te hebben zijn we vandaag weer vroeg op pad gegaan.

De bestemming: Big Bear Lake.

Een meer tussen de bebosde bergen op ongeveer 2500mtr hoogte.

Volgens de kenners (reisboeken en andere infofolders) is het hiervandaan ongeveer anderhalf uur rijden. Mwaaaah

Wij op pad, we moesten afslag 38 hebben wat een iets langere, maar snellere route zou zijn ivm verkeer richting LA.

Na ongeveer drie kwartier tot een uur kwamen we bij de afslag die we dus niet moesten hebben, maar het verkeer was rustig, dus gaan met die banaan.

Na weer ongeveer een half uur komen we bij de weg naar het meer....afgesloten.

Infoborden meldden ons dat we de 38 !!! moesten nemen. Dus wij weer terug.

Na weer een half uur komen we bij de juiste afslag: de 38.

Deze opgereden en jawel een bord met de tekst Big Bear Lake 51 Mile.

Dat is ongeveer maal 1,6 dus reken maar uit hoeveel kilometer.

Niet getreurd en nog steeds in oppperbeste stemming vanwege de alweer hele mooie omgeving zijn we doorgereden.

Maarrrrrr niet over een snelweg ofzo, neeeeee dwars door de bergen over een kronkelweg zoals de meeste deze wel kennen uit Oostenrijk of Zwitserland.

Dat is dus een lange 51 Mile.

Nog steeds genietend van de bosrijke omgeving en de steeds leukere huisjes in de bergen (zo'n beetje als in Kleine huis op de Prairie, voor wie dit ooit gezien heeft) reden we door.

Uiteindelijk kwamen we bij het meer, en dat is ook weer geweldig. Geen woestijn, maar bergen en bossen eromheen.

We hadden het plan om een burgelijke rondvaart te gaan maken, maar het bleek dat we de enige toerist waren. Werkelijk niets of niemand op het water en alle boten waren met een zeil afgedekt.

Nu kun je hier in de winter ook skieen en dan zal het wel vol met toeristen zitten, maar dit was wel heel erg niets.

We moeten zeggen dat het daarboven ook wel een beetje kippevelweer was. Men kon ons als toerist dan ook herkennen aan onze korte broek en t-shirt. De "normale" mensen hadden een lange broek en trui aan. Zijn we maar een rondje om het meer gereden (duurt ook nog zo'n anderhalf uur, want het is Amerikaans: Groot).

Hier staan van die hele zielige (vakantie)woningen (GROOOT) en de leuke huisjes van de lokalen. Uiteindelijk weer naar huis gereden, en dat ging bergafwaarts en over de juiste weg inderdaad in zo'n anderhalf uur.

Het is maar hoe je het in je folder neerzet.

 

 

Los Angeles. Wat moet je er over zeggen.

Je rijdt er naar toe over een 10!!! baans weg die in de ochtend en avond spits bom en bom vol staat met heeeeele lange files.

Op de heenweg hebben we er niet al te veel last van gehad omdat we net na de echte spits aankwamen. Als je een kilometer of 30-40 (ongeveer net zo lang als de files zijn) voor LA bent rij je al de smog in die rond de stad hangt.

Dit is echt goor.

Toerist als wij zijn, zijn we direct doorgereden naar Hollywood. Al vrij snel zagen we de bekende HOLLYWOOD letters op de berg. Proberen te fotograferen vanuit de auto, maar dat is niet echt makkelijk.

Doorgereden naar het wereldberoemde Hollywood Walk of Fame waar de bekende sterren in de stoep liggen (alleen de naam, voor degene die hier niets vanaf weten) en de stenen waar een aantal hun naam en handen in mochten zetten.

Het ziet er leuk uit, en het is ook grappig dat we er een keer geweest zijn, maar het is maar een klein stukje van de straat wat mooi opgepoetst is, de rest ziet er niet uit. Ook lopen er als bekende figuren verklede gasten rond die ($$$$) met je op de foto willen. Dan maar door naar Beverly Hills. Dit ziet er wel echt uit als in de films en series die je op tv ziet. Heel mooie en nette straten, grote huizen en ook hier en daar een zwerver.

In Beverly Hills zijn we naar de Rodeo Drive geweest waar alle grote en dure merknamen van kleding zitten.

Hier is het echt je ogen uitkijken. Auto's waar wij een heel mooi huis voor kopen, limo's zo lang als onze complete straat en natuurlijk heel veel opgedirkte dames en heren. En alle winkels zijn er super chique, met een grote sterke vent voor de deur.

Daarna zijn we naar Santa Monica gereden met zijn bekende Santa Monica pier. Hier zijn we het strand op geweest, hebben met onze tenen in een heel koude oceaan gestaan, en we zijn de pier opgeweest.

Aan het eind van de dag teruggerden de woestijn in, en ja hoor....FILE.

Uiteindelijk viel het nog mee, we hebben over een stuk waar je normaal zo'n twee uur over doet nu drie uur over gedaan. Oh ja, de foto's zijn leuk.

 

 

Gisteren is Larry de eigenaar van dit huis op visite geweest. Een hele aardige man die eerst heel bescheiden zijn eigen meegenomen water wel op zou drinken, maar na enig aandringen (een cactus doet wonderen) gezellig mee aan het bier ging.

Hij heeft er ook voor gezorgd dat we de jacuzzi tot heerlijke warme temperaturen kunnen verhogen, wat dus wel betekend dat we daar nu niet meer uit te slaan zijn.

(ook weer zo'n straf)

Vandaag zijn we gaan golfen, Diana, Ingrid en Moi en de buuv heeft foto's gemaakt. Ik kan je wel vertellen dat na deze les van twee uur ik heel erg veel respect heb gekregen voor Tiger en his friends.

Wat is dat allej.... moeilijk.

Het gaat om de swing die (laat ik voor mezelf spreken) ik van nature niet echt bezit, en dan moet je ook nog proberen de bal te raken.

Soms lukte dat wel, maar ze kunnen op het oefenstuk een nieuw tapijt aanleggen, want daar is geen stukje groen meer over. En dacht ik altijd dat het een suffe sport was (denk ik nog steeds wel een heeeel klein beetje) je kan er zelfs spierpijn van krijgen.

Maar daar hebben we nu een medicijn tegen dat bubbelbad heet.

Morgen gaan we naar Los Angeles dus vroeg op. Weltrusten!!

 

Gisteren hebben we Diana haar verjaardags feestje gevierd met een champagne ontbijt. Na weer een beetje te zijn ontnuchterd zijn we naar de Indian Canyon gegaan, waar de natuur weer heel erg mooi is. We hebben het gevoel dat we alleen maar natuur en cultuur aan het opsnuiven zijn, maar dat zie je wel op de foto's. In de Indian Canyon heb je de grootste Palm Oase ter wereld welke ongeveer 22km lang is. Uiteraard zijn we dit niet helemaal gaan lopen,maar we hebben er wel een stuk van gezien. Heel vreemd, want je rijdt eerst door de droge dorre bergen en woestijn, en dan ineens ligt daar een groene oase waar een beek doorheen stroomt en waar weer allerlei planten en bomen groeien.

Er wordt gewaarschuwt voor ratelslangen en voor de altijd liefdevolle bergleeuw.

Als deze laatste je aanvalt hebben ze maar een advies: Terugvechten.

Natuurlijk!!!!!!

S'avonds zijn we uit eten geweest in Palm Springs bij een barbeque restaurant waar we heerlijke spare ribs hebben gegeten en waar Diana als afsluiter van haar feestdag nog een (mini) ijstaartje met een kaarsje heeft gekregen van de bediening.

(hoe wisten zij toch dat ze jarig was??)

Vandaag krijgen we de huiseigenaar met zijn vrouw op visite en morgen gaan we proberen of wij de nieuwe Tiger Woods in ons midden hebben. S'morgens om 10 uur hebben we een twee uur durende golf les.

Ben benieuwd!!.

Vanmorgen zijn we vroeg opgestaan, want Diana is jarig.

We hebben buiten slingers opgehangen, verschrikkelijke zoete amerikaanse verjaardagskoekjes gemaakt waarvan een met een kaarsje, en natuurlijk champagne gedronken (om half 8 s'ochtends).

We gaan vandaag zodra we weer nuchter zijn naar de Indian Canyon en daarna uit eten.

Het is per slot van rekening feest. (maar nog steeds heel vroeg)

De rest vertellen we later wel weer.